Vandaag een dagje onderweg.
Eerst vanmorgen even bij mijn ouders geweest, Richard was vandaag ook vrij (verplichte vrije dag na hemelvaart) even bakkie gedaan. Even de vouwwagen bekeken en lekker over de vakantiekriebels gehad. We hebben er weer zin in, mijn ouders in hun vakantie en wij in die van ons. Lekker zon, zee en strand, ontspannen, luieren, zwemmen en genieten van ons drietjes. Erg grote behoefte aan. Mijn moeder is zo trots en blij dat zij weer autorijden mag, praten ging vanmorgen lastig, ze was al behoorlijk druk in het huishouden geweest en zij is nog snel moe en dan gaan praten moeilijker.
Toen naar huis, even boodschappen voor ons gedaan, weer met veel weggegaan bij de supermarkt maar wel lekker voordelig. Ook gelijk even spullen meegenomen voor een verse groentesoep die ik s’middags bij mijn schoonmoeder klaar wilde maken. Lekker daar soep eten met lekkere broodjes erbij. Gezellig voor haar om gezamelijk te eten, lekker voedzaam en ze kan er van het weekend nog van eten. Ze was nog maar net thuis van de dagopvang toen wij bij haar aan kwamen, ze was verrast dat we met ons drietjes aankwamen. Ik ben soep gaan maken en Richard boodschappen gaan doen. Ze had geen goede dag, ze was erg in de war en erg verdrietig. Weer allerlei spullen kwijt, ze ziet weer mensen in haar huis die spullen weghalen of op andere plaats neerleggen. Ze denkt dat de deur van de trapkast naar de buren gaat. Ze kan van twee kanten haar badkamer in, een deur is in de hal andere deur is vanuit haar slaapkamer, maar vanuit de hal gaat de deur volgens haar niet naar de badkamer maar gaat die ook naar de buren. Die deur zit ook altijd op slot, dat klopt want dat doet zij vanuit de binnenkant als zij via de slaapkamer naar de badkamer gaat. Meerdere malen moest zij huilen, ze voelt zich niet gelukkig in “dit” huis, ze denkt dat zij er nog niet zo lang woont, toch woont zij er al ruim 8 jaar. Wat wel fijn is, is dat zij vanaf maandag een dag extra naar de dagopvang mag gaan, daar voelt zij zich fijn en daar is zij blij mee. Het overdrachtboek van de thuiszorg daarin is te lezen dat ze erg eenzaam is als zij thuis is. Ze beweert ook vaak naar de thuiszorgmedewerkers dat haar kinderen bijna nooit langskomen, dus nu zit er een schrift in de map waarin wij kunnen schrijven wanneer we geweest zijn, wat we eventueel hebben gedaan en/of hebben gesproken. De afgelopen dagen haar regelmatig ook aan de telefoon gehad, ze is weer erg in de war en lijkt weer achteruit te gaan. Ik vraag mij af hoelang zij nog alleen en zelfstandig kan blijven wonen. Wij maken ons grote zorgen om haar, ze is zo eenzaam en verdrietig en vooral in de war.
We waren wat aan de late kant thuis, over Eva’s bedtijd, dus thuis aangekomen even gelijk naar bed gebracht en die sliep al snel.
. Als je dan toch ergens 4,5 uur moet wachten dan is het daar wel goed te doen. Van alle gemakken voorzien en daar kan je dan wederom goed merken dat je bij een privekliniek onder behandeling bent. Ik had mijn tablet meegenomen dat tevens een ereader is dus ik vermaakte mij wel in mijn lekker loungehoek.
. En het zit nu niet meer los, het is wel weer even gevoelig en wennen omdat het “strakker” zit.